"Manisa Tarzanı" olarak tanınan Ahmet Bedevi'ye uygun görülen "Tarzan" adı bir yanılgıdır aslında. Çünkü, Tarzan'ın ağaç diktiği hiç görülmezken, gerçek bir doğa aşığı olan Ahmet Bedevi, elinin değdiği her yeri ağaçlandırmıştır. Beyazperdenin Tarzan'ı ağaçları yol olarak kullanırken, Bedevi ise yol yapımı için ağaç kesimine karşıdır. Tarzan avazı çıktığı kadar bağırırken, bizimki sessiz sedasız biri olarak tanınır. Üstelik Bedevi'nin çıplaklığı Diyojen'de olduğu gibi felsefi bir temele dayanır. Tarzan ise bir uçak kazası sonrasında ormanda büyüdüğü için, uygar dünyayı tanımadığından dolayı çıplaktır. Yani doğa, Tarzan'ın yaşantısına bir zorunluluk, Ahmet Bedevi'ninkine ise bir tercih olarak girer. Bunun gibi daha birçok nedenden dolayı, Ahmet Bedevi "Manisa Tarzanı" değil, olsa olsa "Manisa Apaçisi"dir !.. Onun gibi doğa aşığı bir insanı, Holywood'un uydurduğu bir kahramanla özdeşleştirmek yerine, Beyaz Adam'ın doğayı katletmesine karşı direnen Kızılderililerden biri olarak görmek daha doğru olacaktır. Üstüne üstlük, Kızılderililerin de çıplak gezdikleri unutulmasın !..


8 Eylül 1956 tarihinde, Niğde'de bulunan Akdağ'ın Demirkazık Zirvesine tırmanış yapan Manisa Dağcılık Kulübü öğrencilerinden Engin Kongar bir kayalıktan düşerek can verir. İTÜ Mimarlık Bölümü son sınıf öğrencisi olan 21 yaşındaki Kongar, bir tırmanış sırasında ölen ilk dağcımızdır.. Kazadan üç yıl sonra, Kongar'ın anısına yapılan anıtın açılışına katılan kalabalık arasında, genç dağcının annesi ve Ahmet Bedevi de vardır. Bedevi o gün, genç dağcı gibi uçuruma yuvarlanan sevgilisini anımsamıştır mutlaka. Bu duygular içinde, gözü yaşlı anneye şunları söyler : "Anneciğim sen hiç merak etme, ben anıtın çiçeklerine bakar, onları hiç soldurmam.."

Engin Kongar'ın "Emre" adlı kardeşi de anıtın açılışında oradadır !.. MİT'in, bir ajan olduğu şüphesiyle yıllarca takip ettiği Ahmet Bedevi gözlerini dünyaya 1963 yılının 31 Mayıs gecesi yumar.. Ve ondan geriye binlerce ağaç ve hepsinde de gözünü objektiften kaçırdığı fotoğraflar kalır... Bir de açılışına katıldığı bir anıt !.. (SUNAY AKIN)