Kuzey Avrupa ülkelerinde yalnızca kaçırılan gelinler yüzlerini örterlerdi. Renk değil, gizlenme önemliydi. MÖ 4. yüzyılda Yunanlar ve Romalılarda yarı saydam, kırmızı peçeler moda oldu. Romalılar "flammeum" adı verilen alev kırmızısını tercih ediyorlardı. Gelin, düğünde de bu renk giyiyordu. Ortaçağ'da renk önemini kaybetti, kumaşın pahası ve takıların zenginliği ön plana çıktı.. 16. yüzyılda İngiltere ve Fransa'da beyaz gelinlikler yaygınlaşmaya başladı. Beyaz renk bekareti temsil ettiğinden, ruhban sınıf bu konunun kabaca reklam edilmesini hoş karşılamıyordu.

 İngiltere basınında ve kamuoyunda da bu konu uzun yıllar tartışıldı. 1813'de Fransa'nın etkin moda yayını "Journal Des Dames"de görülen beyaz gelinlik ve duvaktan sonra tartışma kapısı kapandı ve beyaz standart renk oldu..

(KUDRET EMİROĞLU, "Gündelik Hayatımızın Tarihi")

Çeşitli el sanatları örnekleri için (minyatür, tezhip, hat vb.) desen hazırlayan sanatçılara “nakkaş” adı verilirdi. Bu sanatçılar “Ehli Hiref” olarak adlandırılan sanat- kâr teşkilatının üyesiydiler. Bir saray örgütü olan “Ehli Hiref” çeşitli sanatçı gruplarından oluşturulmuştu. Bu teşkilatın en önemli bölüklerinden biri olan nakkaşlar, yalnız kitap sanatıyla ilgili faaliyetlerle sınırlı kalmaz, devlete ait binaların kalem işi desenlerini de hazırlar ve uygularlardı. Saray nakkaşlarına ait bu desenlerin imparatorluk sınırları içinde bulunan sanat merkezlerine gönderilip oralarda da doğru olarak uygulanması sağlanır, Osmanlı sanatında görülen ve asırlar boyu süren üslup birliği ve beraberliği böylece korunmuş olurdu.