Hayatın kutsallığının en kadim sembolüdür. Bilinen en eski tasvirlerinin mö. 4. bin yılda yaşayan Sümerler'e ait olduğu ve bugün de en az o günkü kadar kutsal bir anlam içerdiği göz önünde bulundurulursa, tam 6 bin yıllık bir ortak mirasın en değerli temsilcisidir hayat ağacı. Tüm kültürlerde yaşamın bir ağaç üzerinden tasviri yaygındır. Türklerin gözünde yaşam ağacı, köküyle toprağa ve dünyevi yaşama sımsıkı tutunurken, dallarıyla göğe ve manevi âleme uzanır. Şamanist geleneğe göre Dünya, göksel alemle yaşam ağacı aracılığıyla ilişki kurar ve onun özsuyuyla beslenir. Tıpkı anne rahmindeki bir bebek gibi. Ölümsüzlüğü simgeler, günümüzde halılarda, ahşap oymalarda, çinilerde sıkça rastlanır. Osmanlı kültüründe koruyuculuğuna ve uğur getirdiğine inanılan servi ağacı bezeme motifi olarak kullanılmış. Almanlar ıhlamur,fransızlar meşe, lübnanlılar sedir, sibiryalılar kayın kullanmışlar. Erken Anadolu beylikleri ve Selçuklu döneminde medrese, cami gibi yapıların dış taş süslemeleri için de kullanılırdı.

Bu hayat ağacı motifleri bir ejder veya aslan motifi üzerinde yükselen defne ağacı, bunun üzerinde çift ya da tek başlı bir kartal figürü ile sonlanır... En güzel örnekleri Kasimiye Medresesi, Yakutiye Medresesi duvarları üzerinde ve Mardin'de görülebilir.